Na de uitvaart er zijn: ook als niemand kijkt!
“… en ik had vanmiddag een gesprekje met een klant en realiseerde me toen wat een vreugde het is om jou te hebben voor de uitvaart-begeleiding.” Dat zei een klant van mij over een ervaring van een kennis die zij sprak. Details worden discreet gehouden, echter in het kort: een ashouder was opgehaald en kwam thuis op een ongepast moment. ‘Daar sta je dan, daar zit je dan…’ dacht ik meteen, want ik weet wat het betekent om de as van een overleden persoon thuis te brengen. Ik zal die niet afgeven bij de voordeur: integendeel! Na afspraak, rustig gesprek en uitleggen wat je ogen gaan zien wat menig hart nog steeds niet kan geloven. “Is die grote man nu echt tot as geworden?” of “Ligt zij echt onder die steen?” Wat ik vaak waarnam, dat de urn of het monument “nog even werd geknuffeld.” Zó tastbaar is afscheid.
Het bericht raakte me. Niet vanwege de lof, maar omdat het bevestigt hoe ik werk: dat mijn werk niet ophoudt op de dag van de uitvaart. Ook daarna is er behoefte aan begeleiding, rust, uitleg en aandacht. Bijvoorbeeld bij een grafmonument of asbestemming: dan gaat het over meer dan vormgeving – het gaat om betekenis en gevoel. Daarbij hoort een afgewogen advies. Laatst hoorde ik over een biologisch afbreekbare urn die in de Westerschelde werd geplaatst. Een donkere urn in donker water… die direct uit zicht verdween. Pijnlijk! Ik had in dat geval een witte aanbevolen, juist voor de rust en het zicht. Maar men had niemand om dat mee te bespreken. Geen vertrouwd gezicht, geen begeleiding. Met de crematoriummedewerker hadden de mensen voor het eerst contact en die had niet doorgevraagd!
Je mag verwachten, dat de uitvaartverzorger er óók na de uitvaart is voor een gesprek,
voor advies, voor praktische begeleiding.
Er dus zijn voor mensen in persoonlijk contact. Tenslotte: als uitvaartverzorger blijf ik qua media liever op de achtergrond. Geen wekelijkse filmpjes op TikTok. Geen show. Rouw vraagt mede om stilte, aandacht en aanwezigheid – op het juiste moment. Verlies is voor velen onbekend terrein, iets wat mensen in het algemeen op afstand proberen te houden. Pas als iemand er klaar voor is om te praten, kun je écht iets betekenen. En als dat moment komt? Dan ben ik er. Voor een gesprek aan de keukentafel. Over een witte boei-urn, een grafsteen of gewoon: met oprechte aandacht.
Is iemand in je omgeving overleden, wil je informatie of uitvaartwensen bespreken? Je kan direct contact opnemen. Ik ben dag en nacht bereikbaar, 7 dagen per week.