Ride for the Roses!
Op de route zie ik eindelijk mensen van de organisatie. “Dus, ze waren bij dat rustpunt al weg, laat gestart?” wordt me gevraagd. Ik reageer bevestigend “klopt, ik startte anderhalf uur later, tegen 13.00 uur. De agenda werd anders, door een werkafspraak, ben ik gewend, hoor. Jullie dank voor goede werken als vrijwilliger.” Onderweg had ik zoveel herinneringen aan mensen en uitvaarten gehad. “Een blog is vandaag compleet ontwikkeld. Ik hoef het alleen nog maar op te schrijven”. Met een aangeboden flesje water ga ik verder.
Toen ik me ’s ochtends inschreef, was het een drukte van belang. Bij mijn start was er niemand, op enkele mensen na die het terrein opruimden, zelfs geen startboog. Daar stond ik: wetend voor wie ik fietste. Voor mijn zus die 63 jaar had geworden en voor zoveel mensen wier uitvaart ik mocht begeleiden, mensen die ik nooit had gesproken. Ook voor mensen die ik juist vele malen sprak ter voorbereiding van de uitvaart. Ik fietste voor mensen in behandeling. Een start alleen. Hoe is dat voor mensen die kanker hebben? Dat begint in stilte na kleine of direct grote signalen met ingrijpende gevolgen. Onderweg tegenwind, zijwind of wind in de rug. Hoe is dat voor mensen met kanker? Met een knal in je leven wordt de diagnose duidelijk, de realiteit beneemt de adem van levenslust. Dan: behandeling, uitslag, hoop, knokken. Ook vreugde dat medicatie aanslaat, terwijl de onduidelijke onrust knaagt op de achtergrond. Steun van mensen om je heen, totdat het ‘gewoon’ wordt en soms niks meer van aandacht of ‘je ziekte’ waar te nemen is. Een klant zei
“de wind in de rug, kom maar op dood. Ik wil leven!”
De routebordjes toonden waarheen. De rit die beoogd was samen te doen, reed Arjen als ‘Remi, alleen op de wereld’ door de polders. Een bordje wees me naar links, echter zag ik rechts een kortere weg naar de route verderop. Ik dacht: ‘kan iemand met kanker een ‘route’ die voorligt ook skippen?’ Zo van: dit is korter, ik doe dat stuk omrijden van pijn, aftakeling, vermoeidheid, enzovoort niet? Lieve mensen, ik weet uit verhalen en waarneming, dat dit niet gaat! Je gaat door, er is geen keus. Uiteraard de route gevolgd met zweet op voorhoofd en tranen over de wangen. Voor jouw E., voor jou H., voor jou G., voor zoveel, zoveel voornamen! Voor jullie! Een Roos voor jou!
Dag en nacht bereikbaar, 7 dagen per week.